Zoals al omschreven begin ik in deze, daar waar het allemaal begon. Mijn eerste bezoek aan het mooie Goeree Overflakkee was dan ook begin december bij vader en moeder Polder te Sommelsdijk. Dit 80- jarige, maar nog uiterst kwieke en fanatieke baasje was het, die in 2005 ondanks zijn respectabele leeftijd van 80 jaar geheel duivenminnend Flakkee zijn hielen lied zien op het Marathon gebeuren. Over de vluchten St. Vincent, Barcelona, Mont de Marsan en Bergerac was het Cor Polder (zoals hij zelf aangeeft is zijn zondagse naam Cornelis) die met slechts drie koppels nestduiven en twaalf weduwnaartjes vriend en vijand te sterk was.

Dit is de locatie waar Cor Polder de nodige jaren terug het levenslicht zag. Als vriend van niemand minder dan Bert van Es, was ook Cor samen met zijn broer vrij snel net als Bert verkocht aan het duiven gebeuren. De duivensport werd in die abrupt afgebroken door een jarenlang verblijf als dwangarbeider in nazi Duitsland en goed en wel daarvan teruggekeerd moest de nationale 3-kleur een aantal jaren verdedigd gaan worden in Nederlands Indië. Na eenmaal in het huwelijk getreden te zijn (afgelopen jaar alweer 53 jaar) met de 79- jarige vrouw des huizes Polder werd al vrijsnel de huidige woning betrokken. Als hovenier, voor Cor gewoon tuinman, heeft hij al die jaren tegenover zijn werkgever gewoond. De woning bleek trouwens nog van oorsprong een echte dienstwoning te zijn. Cor geeft aan dat dit, zo dicht bij huis wonen als duivenliefhebber alleen maar voordelen heeft. Even klepje open, raampje dicht. We kennen het allemaal wel.

Na eenmaal in het huwelijk getreden te zijn en het Dirksland voor Sommelsdijk verruild te hebben kwamen ook in huize Polder de kleine kinderen over de vloer. Dit is ook de enige tijd geweest dat vader Cor Polder zoals hij zelf aangeeft eigenlijk zonder duiven is geweest. De centjes waren nodig voor het gezin en ’s avonds werd er op het land nog wat bijverdiend. Toch kroop het bloed waar het niet gaan kon, want zo rond 1960 stond er alweer het eerste duivenhokje. Een hokje van 1 meter bij een meter op 4 houten paaltjes huisvestten toen 4 duiven. Dit hokje werd al spoedig vervangen door een kotje van een meter of 3. De laatste jaren (nu goed en wel een jaar of vijftien) wordt alleen het overnacht gebeuren gespeeld. In de jaren daarvoor was het net als bij een allen onder ons puur het programma spel waaraan deel werd genomen.

In die tijd was het ook de kleine Jan die zich, en dit zoals hij zelf aangeeft puur op vrijwillige basis van lieverlee in de sport rolde. Maar ook zoon Jan ging, na zijn vrouw te hebben leren kennen net als zus Ina het ouderlijk huis verlaten waarna moeder Polder samen met Cor en de duiven achter bleven. Al pratend, en de koffie met zelfgemaakte koekjes (kruukplaetjes) door moeder Polder op tafel volgen de verhalen uit de oude doos zich stuk voor stuk op. Met glinsterende oogjes vertelt Cor vol lof over die goeie ouwe tijd. Ook geeft hij aan, dat ondanks dat hij zelf geen rijbewijs bezit het moeders is die geregeld zijn duifjes nog van een lapje voorziet. Met grote ogen kijk ik de naast mij op de bank zittende Jan aan en ook hij bevestigt dit doormiddel van een brede glimlach. "Ja, ja, dat is nog eens wat hé Johan. Moeders die met haar 79 jaar de duiven van pa een lapje geeft".

Zoals al aangegeven gaat deze Marathon over de vluchten St. Vincent, Barcelona, Mont de Marsan en Bergerac. Kijkend naar de uiterst zware concurrentie hier op de eilanden moet je, om deze felbegeerde titel te veroveren wel van zeer goede huizen komen. En dat vader Polder daadwerkelijk van wel zeer goede huizen komt blijkt uit het feit dat hij maar liefst de Marathon titel voor de tweede keer op zak heeft, terwijl zoon Jan, en we weten met zijn allen hoe die ze pakt helaas zich nog nooit Marathon kampioen heeft mogen noemen. In het onderstaande zal ik de prijzen aangeven waardoor Polder Sr. zich de titel veroverde.

St. Vincent 5 3 / 195 6 / 605 71 / 6621 1e

6 11 129 3e

27 75 716 4e

M de Marsan 4 1 / 242 1 / 595 9 / 4595 1e (teletekst)

58 114 880 2e

15 57 605 1e

59 314 3146 2e

Dit zijn de marathonvluchten van het samenspel Goeree Overflakkee (S.G.O.) Op de hiervoor tellende vluchten speelt hij dus een keer een 1^e, een 2^e, een 3^e en een 4^e. En, zoals zoon Jan mij aangeeft is dit bij hun vereniging 1622 PV de Combinatie zeker geen kattenpis. Vergeet niet mensen, en ik ga zeker geen namen noemen in deze maar dat er vele zowel landelijk als internationaal gekende hokken hier spelen zal een ieder duidelijk zijn. En als je dan, en nogmaals dit dan ook weer als 80- jarige met twaalf weduwnaartjes en drie koppeltjes nestduiven weet te verwezenlijken ben je gewoon een groot kampioen.

Achter het gezellig gelegen huisje in de zeer ruime achtertuin staat het degelijke, maar oeroude duivenkotje van Cor Polder. Telkens denkt hij dat het wel het laatste jaar zal zijn dat het er staat. Nou, zoals hij nog praat over zijn duifjes en alles er omheen staat het er over honderd jaar nog. Wat een kwiek baasje zeg. Maar goed. Het hok zal dus zeker niet de schoonheidsprijs verdienen maar dat het een bere goed hok moet zijn bewijzen de resultaten. Het hok is opgetrokken uit hout wat zoon Jan van enkele sloophuisjes, genaamd de tramhuisjes aan de Langeweg heeft gehaald. Een en ander dateert alweer van zo rond halfjaren zeventig. Het is verdeeld in enkele kleine afdelinkjes. Zo is er een afdelinkje voor de drie koppel nestduiven, de jongen en de twaalf weduwnaars. Cor zou plaats hebben voor zestien weduwnaars maar hij vind twaalf meer dan genoeg. Voor eigen gebruik kweekt hij jaarlijks een 15 a 20 jongen en tevens is hij de trotse bezitter van maar liefst 1 kweekkoppeltje. "En meneer zegt ie, hier komen goede uit hoor". Terwijl Polder Sr. mij dit vertelt duwt hij mij één van zijn krachtpatsers in handen. Die er trouwens meer dan puik uitzagen tijdens dit bezoek. In gedachten denk ik, "wat kan duivensport dan mooi zijn, als je zo,n oud baasje zijn verhaal laat doen terwijl je weet dat hij ieder het nakijken geeft met zijn behaalde titel" (ja Jan, ook jouw !!!). Duivensport in optima forma zouden andere zeggen en of schrijven. De duiven trouwens die hier op de hokken verblijven zijn afkomstig voor een goede 95% van zoon lief. Dit op zich is natuurlijk niets wonderbaarlijks !!! De overige zijn, en dit individueel afkomstig van; een Carteus via wijlen Cor Vroegindeweij, een duif via van den Bos met Ko van Dommelen bloed in de aderen en als laatste en wat zeker niet als de minste gezien mag worden is er een kanjer van de kampioen Teun Kap uit Oudenhoorn. Deze Kap doffer won al diverse mooie prijzen en afgelopen jaar stond hij mooi op teletekst vanuit Mont de Marsan. Dus een echte topper !!!

De verzorging van de duiven is als het ware geheel in handen van Cor zelf. Oké, de vrouw brengt ze wel eens weg net als zoon Jan. Tevens vervolgt hij dat hij ook vaak naar Jan luistert als het om het medische plaatje gaat. Maar de verzorging zoals het loslaten, voeren, hokken krabben en alles verder er omheen is geheel in handen van Cor zelf.  

Gezien het duivenbestand zal Cor niet echt om kampioenschappen spelen. Maar kijkend naar de namen die de bewuste Marathon al eerder hebben veroverd zie ik de naam van C. Polder al eerder bij de overwinnaars staan. In 1993 was hij het namelijk die ook al deze felbegeerde titel in de wacht wist te slepen. Daarom dan ook dat ik niet verder ben ingegaan op kampioenschappen of dergelijke.

Op medisch gebied is het ook hier weer vrij simpel te vernoemen. Dit is dan ook de reden dat ik later in deze story met Jan hier uitgebreider en openlijker en zeker diepgaander op in zal gaan. Cor geeft aan dat hij buiten de adviezen van zoon Jan om de duivensport op de ouderwetse manier beoefent. Tegenwoordig geeft hij bij thuiskomst wel eens iets tegen de Ornitosche en in de wintermaanden kuren tegen parathyfus. Dus al met al eigenlijk niets vreemd zullen we maar denken. Wel geeft vader Cor aan dat als hij de duiven van schoonwater voorziet dit water zeker niet te koud mag zijn. (een nadenkertje vind ik wel !!!). Verder worden de duiven hier naar een vlucht opgevoerd en dit in tegenstelling tot zoon Jan die het vollebak systeem hanteert. Volgens Polder Sr. mogen ze zeker niet te zwaar worden en terwijl hij dit volmondig zit te vertellen zie ik dat zoon Jan aandachtig zit te luisteren. In gedachten denk ik bij mezelf, "Wie leert hier nu van wie". Als de duiven in het najaar van elkaar gaan (zo rond oktober) komen ze zo nu en dan nog wel eens buiten. Is het zomers alles tweemaal daags, zo nu in deze kille tijd is alles eenmaal daags geworden. Wel geeft hij aan dat hij ze na gescheiden te hebben zo om de drie / vier weken eens gezellig met ze allen buiten laat rond vliegen. Dit puur om de duiven hokvast te houden tijdens huns buitenverblijf op de momenten dat ze alleen zitten. Ook geeft hij aan dat hij zoals hij in de winter ze vaak eens bij elkaar laat ook in het seizoen een echte voorstander is van het tonen bij de weduwnaars. Bij de verdere vluchten krijgen ze hun partners wel eens een gehele middag vertelde deze Marathon overwinnaar.

Geluk moet je zien af te dwingen in de sport. Maar ondanks dat kan je in vele gevallen zeker niet meer praten over geluk. Natuurlijk, je kan de wind eens mee hebben op een vitessevluchtje. Maar raar, altijd zijn het haast dezelfde die op welk onderdeel dan ook er staan in de sport. Zouden die alleen maar over geluk beschikken? Zouden die alleen maar altijd het windje mee hebben? Zouden die …….. Nee, die zouden niet alleen maar geluk hebben. Goede liefhebbers zorgen voor goede duiven, een goed hok en alles wat nog meer van belang is om te slagen. In deze bedoel ik dan ook het geluk wat je moet hebben wat de Polder mannen hadden met de ondertussen al behoorlijk legendarisch wordende "Broken Wing". Deze huidige topvererver won bij Cor 5 kopprijzen op de overnachtvluchten tot hij op een dag niet thuis kwam. Enige tijd later was hij daar met een gekwetste vleugel. Hij kon niet meer deelnemen aan de concoursen en verhuisde daardoor naar Middelharnis. Hier werd hij zoal vader verschillende toppers en de meest bespraakte nakomeling van hem is wel "Victoria". De grote winnares van Nationaal St. Vincent anno 2005. Over dit fenomeen pratend geeft vader Polder aan dat het een echt fenomeen betreft hoor die "Broken Wing". Hij komt bij Jan uit het fameuse koppel 106 x 90, wiens nazaten in hoge mate verantwoordelijk zijn voor de successen in Middelharnis, vooral wanner de vluchten hard en zwaar zijn, zoals de St. Vincent van dit jaar en op de Barcelona klassiekers.

Tijdens het nemen van wat foto,s achter in de tuin bemerk je dat beide Polder mannen echte liefhebbers zijn. Grootspraak is hun beiden vreemd, nee gewoon mannen die zonder teveel kabaal weten te presteren met hun duiven. En hoe !!! Is het vader Cor die op Goeree Overflakkee alles en iedereen qua Marathon kampioenschap op een hoopje speelde. Zoon Jan daar in tegen is een liefhebber van een geheel ander kaliber. Daarnaast heeft de oplettende uitslagenlezer de naam Polder/Vroegindeweij Middelharnis op de uitslagen van de nationale klassiekers gevonden. Ook deze combinatie maakt deel uit van de Polder story. Hoe dit in elkaar steekt kunt u in een volgende editie van de Fonkrant lezen.